Nieuws

Vlees groeit niet aan bomen?

Geschreven door : Guido Sparreboom
Vlees groeit niet aan bomen

Toen ik jong was, was het woord ‘biologisch’ nog een heel vreemd woord. Daar had je de associatie van hippie communes en geiten wollen sokken breiers met heel veel okselhaar bij. Dat industrievlees en melkproducten groeihormonen en antibiotica bevatten… wisten wij veel. Mijn vader was een echte carnivoor: eten bestond uit vlees en de rest was bijzaak. Iedere zondag moesten wij per persoon minstens 300 gram biefstuk wegwerken. Mijn goed bedoelende moeder geloofde heilig in de slogan: ‘melk is de witte motor’. Dat zag je immers iedere avond op tv, bij de reclame met die hippe jonge meid, die in een bar de bestellingen aanneemt (twee cola, een jus, drie sinas…) maar ondertussen zelf met een extatische blik een enorm glas melk weg klokt. Mijn zus en ik groeiden als (bespoten) kool: we werden allebei een meter tachtig.

Zou het door al die groeihormonen zijn gekomen?

Vandaag de dag weten we beter. Melk is helemaal niet goed voor elk en je lichaam kan best zonder vlees. Bovendien weten we nu, mede dankzij de opkomst van sociale media, veel meer over de horror die zich in slachthuizen afspeelt. Toch ben ik tegen elke vorm van fanatisme. Je hoeft geen veganist te worden om bewust te eten. En ik zal niemand zijn of haar stukje vlees verbieden. Wel doordring ik mijn kinderen ervan, dat de hamburger op hun bord ooit een dier is geweest, dat ook aan zijn leven hing. Doordat we op het platteland wonen, kunnen mijn kinderen die link gelukkig gemakkelijk leggen. Kalfjes zijn lief, maar het zijn alleen maar meisjeskalfjes, want alle stiertjes gaan 10 dagen na hun geboorte naar het mestbedrijf. Daarom eten we zo min mogelijk vlees en als we vlees eten, is dat uitsluitend biologisch vlees. Het dier moest alsnog naar de slacht, maar het heeft voor die tijd tenminste een dierwaardig leven geleid. Ook gebruiken we uitsluitend biologische melkproducten en hebben we een heleboel fruitbomen in de tuin, waar we de hele zomer van kunnen snoepen. En we kopen we regelmatig direct van de bio-boer. Het is leuk om te weten waar je aardappelen, eieren, rabarber en aardbeien vandaan komen.

Dat mijn kinderen nu al bewuste eters zijn, bleek uit een uitspraak die mijn zesjarige zoon vorige week deed.

We reden langs een weiland met koeien en hij begon er zelf over

”Mamma, die koeien zijn heel gelukkig in de wei toch?”
“Ja lieverd, die zijn heel gelukkig.”

Even was het stil

”Waarom is vlees toch ook zo lekker?
Ik wil helemaal niet dat die koeien doodgaan. Waarom groeit vlees nou niet aan bomen!”

Dat maakt mij nou een trotse moeder

Alles trotse moeder een blog plaatsen op onze website?